Een gesprek met een wijkbewoonster die al haar hele leven in de wijk woont en maar niet kan vertrekken.
Tineke is opgegroeid in Beinum, kent de straten, de mensen en is lid van de muziekvereniging. Nu is ze bijna 42 en woont ze nog altijd bij haar ouders. Niet omdat ze wil, maar omdat de woningmarkt haar geen uitweg biedt. We spraken haar over haar zoektocht, haar frustraties en haar hoop.
Je woont al je hele leven in Beinum. Wat maakt de wijk voor jou bijzonder?
“Mijn ouders wonen hier al sinds ’83. Ik ben in ’84 geboren. Vroeger speelden we als kinderen buiten met de buurjongens, buskruiten en dat soort dingen. Het was gewoon gezellig. Dat gevoel van samen zijn, dat mis ik wel een beetje nu. Mensen zijn meer op zichzelf. Geen spontaan kopje koffie bij de buren meer. Al zie ik wel dat het langzaam verandert; de buurt wordt weer wat jonger; er komen meer kinderen op straat. Dat stemt me hoopvol.”
Hoe lang ben je al op zoek naar een eigen woning?
“Ik sta zo’n zeventien jaar ingeschreven bij Entree. Maar mijn ouders kwamen uit een koopwoning, dus die wisten niet dat ik me al op mijn achttiende moest inschrijven. Mijn vriendin heeft me destijds gewaarschuwd: je móét je inschrijven, anders heb je straks geen huis. Dat bleek te kloppen. Die gemiste jaren meettijd voel ik nu.”
“Als er 500 mensen reageren, sta ik op plek 135. En dan denk ik: ja, het schiet niet echt op.”
Wat heb je allemaal geprobeerd?
“Ik reageer sowieso op alles via Entree, maar je mag maar op twee woningen tegelijk reageren. Ik heb ook gekeken naar particuliere huur, maar dat is te duur en je krijgt er geen huurtoeslag over. Kopen is helemaal onmogelijk. Op Facebook zit ik in groepjes voor Arnhem en Doetinchem. Daaruit heb ik één bezichtiging gehad. Ik was nummer vier. Net niet. Ik heb ook rechtstreeks contact opgenomen met Entree om te vragen of ik misschien iets verkeerd deed. Dat bleek niet zo te zijn. Ik doe eigenlijk alles goed. Ik moet gewoon geluk hebben.”
Wat voor woning zoek je precies?
“Ik zou heel graag iets willen met twee slaapkamers. Geen studio, want dan woon je in feite in één ruimte. Mijn neefje van twaalf komt graag logeren. Nu slaapt hij bij mij in bed, maar dat moet op een gegeven moment toch anders. Qua locatie kijk ik breder dan alleen naar Doesburg. Ik werk in Duiven, dus richting Zevenaar, Westervoort of Arnhem-west zijn ook prima. Niet over de Rijn; dat is te ver.”
Wat loopt er mis in jouw ogen?
“In Doesburg komen maar weinig woningen vrij, en als ze vrijkomen zijn het vaak meet-tijdwoningen, terwijl ik bij loting meer kans maak. Er was hier een huis dat bijna zes maanden leegstond. Zes maanden! Ik heb er een mail over gestuurd, want ik dacht: ik zou daar nu al in kunnen wonen. Ze snapten mijn vraag wel, maar het duurde gewoon heel lang voor er iemand in trok. Dat doet pijn als je zelf zo hard zoekt.”
“In de krant stond dat er genoeg sociale huurwoningen zijn in Doesburg. Ik vraag me af: waar dan?”
Hoe is het om op jouw leeftijd nog bij je ouders te wonen?
“Aan de ene kant is het niet zo leuk: je mist die vrijheid van je eigen plek. Niet dat ik moet verantwoorden wat ik doe, maar het gevoel van: dit is mijn huis, ik doe het op mijn manier, dat mis ik wel. Aan de andere kant kan ik mijn moeder nu goed helpen; ze heeft vier hernia’s. Dus ik doe wat ik kan. Maar ik word er soms moedeloos van. Ik ben bijna 42. En nog geen eigen sleutel.”
Wat zou jij de wijkraad of gemeente willen meegeven?
“Meer sociale huurwoningen in Doesburg, dat is het simpelste antwoord. En kijk ook eens naar hoe het systeem werkt. Niet iedereen snapt hoe je je moet inschrijven, of hoe vroeg je daarmee moet beginnen. Dat had ik zelf ook niet geweten zonder die tip van mijn vriendin. En de loting: geef mensen daar een eerlijkere kans. Nu hangt alles af van geluk.”
Dit verhaal maakt deel uit van een reeks portretten over mensen uit Beinum. Ken jij een wijkbewoner, of ben je een wijkbewoner met een bijzonder verhaal over wonen, werken of leven in de wijk? Neem contact op via wijkraadbeinum.nl.
Foto gemaakt door Sanne.