In het kader van een reeks interviews met bewoners van wijk Beinum spraken we met Max. Hij woont al 27 jaar in de wijk, was jarenlang actief voor de PvdA en heeft een achtergrond als opbouwwerker. Een open gesprek over rust, verbondenheid en wat de wijk nog meer zou kunnen zijn.
Hoe ben je eigenlijk in Beinum terechtgekomen?
Ik woonde in Den Bosch, in een flat aan een drukke weg. We hadden al een kind en wilden graag een echte woning. Mijn werk zat in de buurt van de gemeente Rheden, en in mijn cao stond een verhuisverplichting. We zochten eerst in Arnhem, maar dat sprak ons niet zo aan. Toen werd Doesburg aangeraden. We zijn een keer gaan kijken en het eerste wat mij opviel was de stilte. Ik stapte de auto uit en hoorde niets. Helemaal niets. Na al die jaren in die flat vond ik dat geweldig.
Wat maakte die eerste indruk zo bijzonder?
Ik weet nog dat ik kort nadat ik hier woonde met een sporttas naar de sporthal liep om te gaan volleyballen. Het was lente; ik hoorde vogels en ik had het gevoel dat ik niet in een woonwijk liep maar in een vakantiepark. Dat was de sfeer die ik hier voelde. En dat gevoel is eigenlijk nooit helemaal weggegaan.
Je woont hier nu 27 jaar. Hoe heb je je hier thuis gemaakt?
Door me aan te sluiten bij allerlei clubs. Ik ben bij een volleybalvereniging gegaan, actief geworden in de politiek en later ook bij een schaakclub. Nu is er de herenclub. Dit is ooit ontstaan doordat de vrouwenbeweging zei: “Onze mannen moeten ook maar eens bij elkaar gaan zitten, net als wij.” Dat zegt wel iets over het soort mensen dat hier woont. Het zijn open mannen, niet altijd politiek eensgezind, maar wel eerlijk naar elkaar. Als je elkaar nodig hebt, weet je elkaar te vinden.
Was je vroeger ook actief in de wijkraad?
Er was al een wijkraad toen ik hier kwam, maar die is op een gegeven moment ter ziele gegaan. Daarna was er een tijdje niks. Samen met een andere wijkbewoner heb ik toen het initiatief genomen om opnieuw een wijkraad op te richten. We hebben bewoners gezocht, nagedacht over wat we wilden betekenen, en al snel de eerste vuilprikacties georganiseerd: samen opruimen in de wijk, gevolgd door een broodje. Dat trok mensen aan en gaf een gevoel van saamhorigheid.
Wat vind je het mooiste aan hier wonen?
De combinatie van rust en bereikbaarheid. Doesburg ligt eigenlijk best centraal in het land ook al voelt het afgelegen. Je hebt de natuur, de IJssel als natuurlijke grens, en toch zijn de faciliteiten op redelijke afstand. En die betrokkenheid bij de stad. Ik voel me echt verbonden met Doesburg, niet alleen met de wijk.
En wat zijn de minpunten?
Het kleine gevoel dat je als “import” nooit helemaal een echte Doesburger wordt. Doesburg had vroeger veel passanten, mensen die hier tijdelijk woonden en dan weer verder trokken. Die werden altijd warm ontvangen, maar ze bleven altijd van buiten. Ik snap dat, en ik voel dat soms ook nog. Al denk ik dat dat tegenwoordig minder speelt, omdat mensen sowieso meer verhuizen en de samenleving internationaler is geworden.
Praktisch gezien: ik woon niet aan de straat en overweeg elektrisch rijden, maar dan kan ik geen laadkabel uit de deur leggen. En een openbaar laadpunt in de buurt is er nauwelijks. Dat soort dingetjes, maar over het geheel genomen woon ik hier heel fijn.
Hoe kijk je naar de toekomst van de wijk?
Ik merk dat de wijk wat vergrijst en dat er minder doorstroom is. In een rijtje van zes huizen wonen soms maar tien mensen, terwijl er twintig zouden kunnen wonen. Meer leven in de wijk zou mooi zijn. Meer mensen, meer beweging.
Wat ik ook een interessant vraagstuk vind: hoe zorg je ervoor dat mensen met verschillende achtergronden elkaar echt ontmoeten en met elkaar praten? Dat hoeft niet groot aangepakt te worden. Al een kleine stap, zoals iemand met een andere achtergrond die meedoet aan de open koffie, is waardevol. Ik denk dat de wijkraad daar een rol in kan spelen. Niet met grote plannen, maar gewoon door het gesprek aan te gaan.
Ga je nog een rol spelen bij de wijkraad?
Over een maand ben ik officieel geen voorzitter meer van de PvdA-afdeling. Dan heb ik weer wat meer ruimte. Wie weet laat ik mijn neus nog eens zien bij de wijkraad. We gaan het meemaken.
Dit interview is onderdeel van een reeks gesprekken met bewoners van wijk Beinum. Wil jij ook je verhaal delen? Meld je dan aan via de wijkraad.
Foto gemaakt door Sanne.